lekki postęp.

W pewnym momencie swojego życia więcej uwagi poświęcałam na obserwacje innych ludzi by móc czerpać z nich jak najwięcej tego co mogło by mi się przydać. Przyglądając się stojąc gdzieś na uboczu, będąc tylko pośrednio zdałam sobie sprawę jak bardzo tak samo jak oni tak i ja byłam zaślepiona. 

Dając od siebie wszystko dostałam nic. Mimo tylko sparzeń, wciąż patrzę na ludzi, którzy to robią i ich podziwiam. To bolesne. mimo wszystko sądzę, że bardziej boli jak się rozumie...

kto był a kogo nie było.

Z tego miejsca przepraszam za to co będzie miało miejsce.

____________________________________________________________________

Nigdy nie sadziłam, że wsparcie może być komukolwiek potrzebne tym bardziej mi. 

Nie wiem czy mogę stwierdzić, że chociaż trochę się zmieniłam... że patrzę na innych !

że zależy mi by im było dobrze. Zwykle miałam to gdzieś.

Nie wiem czy to można jakoś uznać za minimalny postęp ? ... CHOCIAŻ w tej jednej kwestii 

bo cala reszta... To tragedia. 

Nie da się zmienić człowieka nawet w przeciągu roku czy 2 ..... 

szkoda. Kiedyś może się zmienię, narazie to nie ten stan umysłu.