Drogę ku niebu mam juz za sobą

Byłaś delikatnym płatkiem opadającym ku wolności , pięknym, subtelnym i piekielnie czerwonym stanem emocjonalnym, który opanował moją głowę. a Ja ...
 Byłam nieskazitelną wodą i płomieniem. Perwersyjnie kwaśnym deszczem i upalnym słońcem, który swą namiętnością karmił piętrzaste obłoki. Szumiącym lasem, który z palcem na ustach  zdradzał wszystkie ludzkie sekrety. Absurdem, którym przezwyciężyłam siebie. Radosną skorupą samotności, która wciąż gładziła towarzyszącą namiętność.

 Byłam Epitetem życia zamkniętym w szufladzie. 

Drogę ku niebu mam juz za sobą, dotarłam do granic, gdzie ból lączy sie z porankiem.  Abstrakcyjna nicość, która chłonie cały mój żal a dłonie boją się kolejnego zastrzyku emocji. Jestem lękiem mierzonym miarą cudów, który za każdym razem odchodzi bez pożegnalnej kolacji. 

Teraz żyję kilkanaście centymetrów ponad światem i swoimi uczuciami. 

Żyję jak żyje bo nawet mnie piekło nie chciało. Jestem silna!

Żyję....bo jestem na  tyle silna alby nadal w to wierzyć.

By nie zwracać uwagi na fakt braku mejsca w czarnej dziurze.