Ostatni czas pokazał mi , że kilka wcześniejszych postów nigdy nie powinny wypłynąć z mojej głowy. Nie wiem dlaczego tak się stało. Cóż. Ale dziś nie o tym.
Każdego dnia paraliżuje mnie bliżej nieokreślony strach. Nie wiem czego się boje.
Nieustannie komplikuję sobie życie zamiast po prostu brać to co mi daje ... Ja komplikuje.
Zagubiłam się lecz nie w myślach, bardziej w odczuciach , których niepotrafię pozbierać do kupy.
__________________________________________________
Szukam wciąż słów , które określą to kim jestem. Czując się jak kawałek materiału , który powoli zatraca się w oceanie , niby tonie lecz nie do końca, niesie go fala zahaczy o coś , zaplącze się w rafię po czym znów uwolni i Tak bez konca. chcąc po prostu spocząć w jednym miejscu .... Jednak czując , że to może być zbyt monotonne.
Wiesz o czym marzę ? . By w końcu spełniło się jedno z moich marzeń. By los się do mnie uśmiechnął. Czy ja prosząc o szczęście proszę o wiele ? . mówią , że moje życie jest pełne zabawy i szczęścia. To nieprawda. Tacy ludzie jak ja są bardzo samotni, bo każdy normalny nigdy by się nie związał z taką osobą.. Więc jak znaleźć złoty środek. .....
a Ja wciąż czekam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz